Goed Ziek.

VROUWENMANTEL Laatst hoorde ik op TV iemand het woord ‘mantelverzorger’ gebruiken. Ze bedoelde ‘eigenlijk ‘mantelzorger’, tenminste, dat denk ik, want de jonge vrouw op wie het woord sloeg vertelde over haar zieke moeder voor wie ze al jaren zorgde. Dat deed ze terwijl ze meeliep in De Passion (het vertellen, niet het zorgen voor haar moeder), en degene die haar ‘mantelverzorger’ noemde was de kloeke verslaggever ter plaatse, die met een IPad in de hand en gehuld in een hippe trenchcoat diepte interviews hield met mensen die het neon-witte kruis plechtig door het centrum van Doetinchem droegen. Affijn, de Passion, veel mensen vinden het een mooi ding, blijkbaar. Helemaal goed. Ik vind mantelverzorger gewoon een heel goed woord. Want, punt één: ‘mantel’ is sowieso een mooi klassiek, wat ouder woord voor ‘jas’. Daar hou ik van, van mooie, klassieke, wat oudere woorden. Woorden voor dingen die er niet meer zijn, of volkomen veranderd, of simpelweg voorzien van een modernere naam. Door het...

DE SCHILDPAD EN DE HAZEN De Griekse schrijver Aesopus was de Toon Tellegen van de oudheid. Hij schreef een hele serie fabels, en de oude Grieken smulden er van: de Vos en de Bok, de Krekel en de Mier, de Vos en de Druiven, en misschien wel zijn bekendste: de Schildpad en de Haas. Die twee besluiten om een wedstrijdje te rennen. De haas (arrogant typje) is ervan overtuigd dat ie met twee poten in zijn neus gaat winnen. Toch is het uiteindelijk de schildpad die als held én als eerste over de finish komt. Aan dat verhaal dacht ik, toen ik een week geleden de halve marathon liep (‘marathon’, ook al zo’n mooie erfenis uit de oudheid…).  Stel je voor: de VIB-loop rondom de Maarsseveense plassen, een leuk en bescheiden hardloop evenement. De meeste mensen liepen daar de 10 of de 5 km, en een klein groepje – daar zat ik bij - stortte zich op de halve marathon. Al bij de start kreeg ik het gevoel dat ik qua ‘profiel’ wat afweek van wat ik om me heen zag. Ik ben 54, loop deze afstand voor he...

DE CURSUS OMGAAN MET TELEURSTELLINGEN Eigenlijk zou ik dus op 3 april de halve marathon in Utrecht rennen, met een KWF-shirt aan, en de wind in de rug van al mijn lieve sponsors. Maar ja, de organisatie blies het hele festijn af vanwege eh...dingen, omstandigheden, overmacht. Dat kennen wij. In de afgelopen jaren zijn er in ons lieve leven heel wat festijnen nie t doorgegaan. Plannen doorgestreept, aangepast, uitgesteld, in de ijskast gezet. Want ja: dingen, omstandigheden, overmacht. Bij ons heten die dingen bijvoorbeeld 'chemo', of 'moe', of 'best wel nare bijwerkingen', of 'minder mobiel dan voorheen'. En dan hebben wij nog geluk, want ze heten in elk geval niet 'oorlog', 'vluchten' of 'schuilkelder'. En toch: natuurlijk waren en zijn we soms verdrietig en teleurgesteld. Want we wilden van alles: een sabbatical, verre reizen, vaker en langer naar ons Portugese huis, een mooi nieuw Nederlands huis met een tuin,  Europa door  met...

VIEZE VRIENDEN Als ik een lang stuk hardloop en het wordt langzaam ietsje zwaarder, dan bedenk ik vaak iets om het mezelf wat makkelijker te maken. Voorbeeldje: ik knip de afstand die ik nog moet denkbeeldig in kleinere stukken: tot aan het zwembad, dan naar het begin van het park, dan langs de singel, en hup naar huis. Bij elk afgelegd stuk denk ik dan: yes, afvinken! En dat geeft me dan elke keer een zetje. Tja, je moet jezelf (en je spieren) af en toe een mentaal snoepje geven.... Toen Rommy een hele poos twee keer per dag vier chemopillen moest slikken hebben we iets soortgelijks bedacht. Dat slikken was in die tijd sowieso geen makkie, dat kwam door de bestralingen - die maken meer kapot dan je niet lief is. Je slikspieren, bijvoorbeeld. En die pillen waren Erg Groot. En vies. Maar ja, ze moesten er wel in. Want, zo beseften we, die pillen zijn ook onze vrienden. Vieze vrienden weliswaar, maar toch: vrienden. Ze helpen de kwaaie cellen te temmen, dus we willen ook da...

PUCK EN BUK Naar sommige sporten kijk ik alleen tijdens de Olympische Winterspelen. En dan besef ik maar weer 's dat er zoveel werelden zijn waar je niks van weet. Neem nou curling, dat aandoenlijk serieuze gedoe met bezempjes op het ijs. Of rodelen, en dat dan met z'n tweeën. Op één slee. Of de Noordse combinatie, iets met heel hard langlaufen en dan ook nog schieten onderweg. Hoezo is dat eigenlijk een combinatie, vraag ik me dan af? En zijn er meer van dat soort combinaties? Bobsleeën en onderweg sudoku's oplossen? Skeleton en Pim-Pam-Pet? Kunstrijden en spijkerpoepen? Affijn, dit even terzijde.  Een sport waar ik in de afgelopen weken ook best veel naar heb gekeken is ijshockey. Oók een combinatie vind ik: die flitsende snelheid en wendbaarheid op de schaats, en dan -baf-beng-beuk!- die woeste lompheid erbij. Ik hoorde iemand op de radio zeggen dat ijshockey de sport is met het mooiste geluid, en daar ben ik het mee eens. Prachtig, dat gekras op het ijs...

BLIJVEN IS VOLGEN VOOR GEVORDERDEN En toen ging de marathon van Utrecht niet door, en dus ook de halve niet. De organisatie krijgt het kennelijk niet rond, ze zien het niet zitten, iets met COVID en planningen enzo. Ik vond de onderbouwing een tikkie lastig te volgen, maar de clue was duidelijk: geen halve marathon voor mij op 3 april. Althans, niet deze.  Tja, daar sta je dan, met je sponsors die allemaal geld hebben gedoneerd, want ik zou lopen voor het KWF. Flink wat geld opgehaald, al een officieel KWF T-shirt binnen en ook nog een blog gestart. En nu moet ik iedereen dus melden dat het hele feest niet door gaat. Da's al voor de tweede keer, ook in 2020 ging het event aan onze neus voorbij en kon ik mijn lieve steunverleners geen trotse beelden sturen van een heroïsch gelopen race, en ze uitgeput maar voldaan bedanken voor een mooi bedrag.  De marathon wordt verplaatst, naar het najaar van dit jaar, of misschien naar volgend jaar. Wie zal het zegge...

OPBOUWEN, AFBOUWEN We sporten allebei. Ik loop hard, buiten. En ik bouw op, want ik wil die halve marathon lopen. Afgelopen week heb ik mijn  trainingschema op de keukendeur gehangen. Een mooi schema is het, met elke week een langere run en kortere, snellere loopjes.  Zo kom je uiteindelijk verder dan je dacht te kunnen.  Denk ik. Rommy traint op toestellen, binnen. Ze bouwt óók op, want het is de bedoeling dat haar spieren wat sterker worden. Dat moet, want in haar botten is het hommeles. Door de uitzaaiingen gaan er van binnen dingen stuk, en wordt het steeds een beetje moeilijker om (lang) rechtop te zitten, te staan en te lopen. Spieren kunnen helpen om wat beter overeind te blijven, zo lang mogelijk. Hopen we.  Als ik thuis kom van hardlopen, voel ik me eigenlijk altijd goed. Wind in de neus gehad, lekker doorbloed, energie gekregen door de inspanning. Ha, denk ik dan, de volgende keer kan er weer een schepje bovenop. Opbouwen.  De eerste kee...