Goed Ziek.

ONGENEESKUNDE Lieve dokter,   Fijn dat je even tijd neemt om deze brief te lezen, ik weet dat je het retedruk hebt. De reden dat ik je schrijf: ik heb een vraag. Of eigenlijk een verzoek. Het gaat om iets delicaats, maar ik waag het erop. Je bent tenslotte wel wat gewend. En daarbij, jij en je collega’s kunnen zo veel. Jullie hebben met z’n allen járen gestudeerd en een schat aan kennis en kunde opgedaan, die je elke dag inzet om mensen beter te maken. Want je hebt gezworen dat je iemand die ziek is altijd zal helpen. Door (be)handelend op te treden. Dus dat doe je dan ook. Dank je wel daarvoor. Je hebt mijn liefste al heel lang heel goed geholpen, en dat doe je nog steeds. Dat is fijn, wij zijn blij met al jouw geneeskunde, en met die van je collega’s. Maar nu wil ik je iets anders vragen. Mijn lief merkt namelijk sinds een poosje dat haar koek langzaam opraakt. Nee, nee, hij  is  nog niet op, dus nogmaals, goed dat je volhoudt en blijft nadenken over alternatieve behand...

NUTORIAL (1): de kleine rumba Mijn zieke geliefde en ik zetten al onze kaarten op het hier en nu. Maar hoe dan, vragen mensen mij soms. Eh, eerlijk gezegd weet ik dat best vaak ook niet. We hebben er niet echt een handleiding bij gekregen zeg maar. Daarom schrijf ik zo af en toe zelf maar wat op, bij wijze van persoonlijke tutorials. Of liever gezegd, NU torials: beschrijvingen van dingen die mij en mijn liefste helpen om in het moment te blijven, met een korte uitleg van hoe die dingen zo ongeveer werken. Een soort mini receptjes zijn het eigenlijk, allemaal onderdeel van mijn eigen meNU. Altijd handig om terug te lezen als ik het even niet weet (en dat is dus best vaak. Dat is trouwens ook het verschil tussen mijn schrijfsels en gewone tutorials. Zoals die van Nikkie bijvoorbeeld. Die weet het altijd precies, en dat zie je dan ook best wel aan haar mascara).  Maar goed, omdat ik inmiddels al een aardig voorraadje Nutorials heb, maak ik er bij deze een nieuwe rubriek van in deze b...

LIVING We waren weer eens naar de film. Dat kon een poosje stukken minder, maar van een weekje behandelpauze knapt mijn lief een beetje op. Dus gingen we naar Living. Mooie titel, vonden we, en sowieso is alles waar Bill Nighy in speelt de moeite waard.    De film (naar boek  Ikiru van Akira Kurosawa )  vertelt het verhaal van ene Mr Williams, een onkreukbare gentleman/ambtenaar in het Londen van de jaren ‘50, die zichzelf na een onheilspellende diagnose plotseling afvraagt wat hij in zijn leven nou eigenlijk betekend heeft. Het ontluisterende antwoord op die vraag stort hem aanvankelijk in een diepe crisis, waarna hij zich herpakt en een manier vindt om van zijn laatste etappe iets waardevols te maken. Dat klinkt als een feelgood cliché, en dat is het ook. Maar in deze film gaat het niet van dik hout, met bucketlijsten en grootste en meeslepende avonturen met veel violen en victorie en helende tranen op het eind. Nee, Living houdt het klein en subtiel, en niet alles...

ALLES STROOMT Het is nog vroeg als er bij ons voor de deur een waterleiding stuk gaat. Althans, daar lijkt het op: tussen de tegels van de stoep spuit, onafgebroken, een klein maar zeer fanatiek fonteintje. Dat doet het zo te zien al een poosje, als we naar buiten kijken zien we hoe een al flinke plas water alsmaar uitdijt. De afvoerputjes stromen over,  foute boel. Wij hebben er verder geen last van, want wij moeten naar het ziekenhuis. Elk nadeel heeft zijn voordeel.  Rommy's uitslag is niet goed. Op de scan is te zien dat de ziekte uitdijt, en de marker in het bloed stijgt. Foute boel. We laten ons niet kisten, we stappen weer over naar een chemo die eerder goed werk heeft gedaan. In het restaurant van het ziekenhuis nemen we een smoothie en een stuk carrot cake. Die is daar lekker. Elk nadeel heeft zijn voordeel.    Terwijl we daar zo zitten krijg ik een vreemd helder besef van dat we aan het opschuiven zijn in ons proces. Richting… nou ja, richting een veranderi...

VIERKRACHT (2)  Dat je lief jarig is, en dat je beseft hoe bijzonder dat is. Weer een jaar samen geleefd! Dat pakken ze ons niet af. Dat je naar een heerlijke plek gaat om dat met haar te vieren, en daar twee dagen wilt blijven. Dat dat niet lukt, omdat ze in de eerste nacht beroerd en misselijk wordt. Dat dat niet de eerste keer is, maar de zoveelste. Dat zij jou nog even vast pakt om je te troosten, notabene. Dat je dan samen naar huis rijdt, voortijdig, en dat zij grauw en ziek naast je zit, en jij de tranen voelt prikken. Dat je haar voorzichtig in bed legt. En haar kusjes geeft, en je hand even op haar voorhoofd legt.  Dat je dan tegen haar fluistert dat ook deze keer weer voorbij gaat. Heus. Dat ze vanavond, of morgen, waarschijnlijk wel weer langzaam opknapt. Dat je uitkijkt naar het moment waarop je een bouillonnetje voor haar kunt maken.  En dan knijpen jullie in elkaars hand en zeggen tegen elkaar dat je in elk geval die ene dag hebt gehad. Die pakken ze ju...

NOWHERE SPECIAL We waren naar de film. Een zwoele avond was het, zo’n echte, waarop het zindert op de propvolle terrassen en er een lauwwarm windje langs je wang strijkt. Het was rustig in de bioscoopzaal, iedereen zat buiten. Wij dus nog even niet. We keken naar Nowhere Special, het verhaal van een alleenstaande vader (John) die vanwege een ziekte niet heel lang meer te leven heeft, en daarom voor zijn vierjarige zoontje Michael op zoek gaat naar een fijn adoptiegezin. Voor later.   Nowhere Special is een juweel van een film, vooral omdat alles wat groot en heftig is er ontroerend klein in verteld wordt. Geen breed uitgesponnen ziekenhuis scènes met bedrukt kijkende artsen. Geen nadruk op symptomen en kwalen, geen melodrama. In plaats daarvan: één zwijgende scène in een wachtkamer, één gefrustreerde trap tegen de zijkant van een auto (oké vooruit, het waren drie trappen, maar wel in één uitbarsting), en een paar hints naar wat er mis aan het gaan is met John: een oog dat even raar...

VIERKRACHT (1) Dat je op de terugweg van de vakantie alweer fantaseert over de volgende.  Dat je allebei blij wordt van bermen die barsten van het geel-paars-blauw-oranje-wit van bloemen.   Dat zij een onovertroffen cappuccino voor jou maakt. En daarna nog een. Dat je haar hoofd tussen je handen houdt.  Dat je tegelijk ‘wauw’ zegt met je ogen dicht, na je eerste slok van die heerlijke Primitivo.  Dat je regelmatig eigen teksten verzint op de wijs van bekende levensliederen en ABBA hits. En die dan het liefst tweestemmig zingt. Dat je steeds weer opnieuw kippenvel krijgt van de lage tonen van Karen Carpenter en de piano solo in This Maquerade. Dat je zo vaak als het kan een kort dansje door de kamer maakt, bij voorkeur de rumba of de chachacha, maar een goeie ouwe foxtrot is ook nooit weg. Dat je de tafel feestelijk dekt, voor twee of meer. Dat je de glazen half vol houdt. Dat je het goed hebt met je vrienden.  Dat je je adem inhoudt als je reeën ziet, op he...